Σε αυτόν τον μαρτυρικό μέρος αναμετρήθηκαν δύο κόσμοι, ο κόσμος της εκμετάλλευσης, του πολέμου και των θηριωδιών στο πρόσωπο των ναζί κατακτητών και από την άλλη, ο κόσμος του μόχθου και του αγώνα που δε λυπήθηκε θυσίες, για να ζήσουμε καλύτερες μέρες εμείς και τα παιδιά μας.
Σε αυτό ακριβώς το κολαστήριο αναμετρήθηκε ο κόσμος της σαπίλας και ο κόσμος της λεβεντιάς. Δεν υποτάχθηκαν, δε λύγισαν: “Αλλά εδώ ακριβώς ξέσπασε μια λυσσασμένη αντεπίθεση εναντίον του εχθρού. Την επιχείρηση τη διηύθυνε το επιτελείο του Στρατοπέδου. Οι 260 του θαλάμου «1», με επικεφαλής τον Ναπολέοντα. Σκοπός της μάχης: Ποιος θα κερδίσει την ψυχή του κατάδικου. Την ψυχή του Λαού.
Σύνθημα του επιτελείου μας: Αμείωτη θέληση, ακέραιη την προσωπικότητα, ατσάλωμα της αντοχής του κατάδικου! [...]
Κατόρθωμα πρωτοφανέρωτο στην Ιστορία των φυλακών, των στρατοπέδων και των καταχτημένων Χωρών.” (απόσπασμα από το “Στρατόπεδο Χαϊδαρίου” του Θ. Κορνάρου)
Η θυσία των 200 κομμουνιστών, μεταξύ αυτών και 7 δάσκαλοι, ο Γιώργος Κρόκος, ο Μύρων Παπαδόπουλος, ο Βαγγέλης Πόλκος, ο Παναγιώτης Τούρπας, ο Τάσος Τσαλίκης, ο Κώστας Τσίρκας, οι χιλιάδες αλύγιστοι, φωτίζουν τους αγώνες του σήμερα. Οι αξίες τους, τα ιδανικά τους, ο κόσμος για τον οποίο πάλεψαν ζωγραφίζουν το μέλλον, το δικό μας και των παιδιών μας. Δεν τους μνημονεύουμε για να μην τους ξεχάσουμε, αλλά για να εμπνευστούμε από την αγωνιστική στάση τους.
Οι διακόσιοι ορθοβαδίζοντες, στημένοι στον τοίχο της Καισαριανής, αποτελούν καρφί στην ανιστόρητη πολιτική στάση ΕΕ και κυβερνήσεων να εξισώσουν τον εκτελεστή και τον εκτελεσμένο. Η ιστορία έχει γραφτεί και, δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν ξεγράφει.
Θα φροντίσουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί με το προσωπικό μας παράδειγμα, την αγωνιστική στάση ζωής μας να εμπνεύσουμε, να διαπαιδαγωγήσουμε τους μαθητές μας ώστε να αντλήσουν θάρρος, αισιοδοξία και δύναμη για το μέλλον, το οποίο πρέπει με τόλμη να αδράξουν.
